Fiction

Heaven Knight

เฮเว่นไนท์

ปฐมบท

ณ ที่แห่งหนึ่งที่ไกลออกไปในย่านไร้ผู้คน ได้มีคนกลุ่มหนึ่งเข้าไปทำการสำรวจโบราณสถานแห่งหนึ่งเพื่อสืบหาประวัติของพืนที่แห่งนี้ แต่ไม่ว่าจะพยายามสักกี่ครั้งผลก็คือล้มเหลว คนเริ่มเหนื่อยล้าและท้อแท้เนื่องจากขุดไปถึงทางตันที่ประกอบไปด้วยสะสารที่แข็งมากจนไม่ว่าอะไรก็เจาะไม่หัก แต่ก็มีเด็กคนหนึ่งในกลุ่มที่ไม่ท้อแท้และพยายามขุดไปเรื่อยๆ เพื่อที่จะได้รีบกลับไปหาแฟนสาวของเขาที่เมือง เอลลันดู(Al Run Duu) และสู่ขอเธอ. เด็กหนุ่มได้ขุดมานานหลายวันและเริ่มมีท่าทีท้อแท้ แต่สวรรค์ก็เป็นใจทำให้ชายผู้นี้ขุดเข้าไปเจอห้องๆหนึ่งที่จะว่าไปแล้วก็เหมือนห้องทำพิธีอะไรซักอย่าง. สถานที่นี่แปลกประหลาดอย่างน่าอัศจรรย์อย่างบอกไม่ถูก ทุกระเบียงนิ้วประกอบไปด้วย รูปปั้นที่มีรูปร่างแปลกประหลาด. งานแกะสลักบนกำแพงก็ทำออกมาได้อย่างประณีตสวยงามจนเหมือนไม่ใช่งานบนโลกนี้ ความงามทำให้เด็กหนุ่มเดินเข้าไปเรื่อยจนเจออะไรบางอย่างที่เอาไว้ทำพิธี ซึ่งมันก็ดูแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

นี่มันอารายฟระเนี่ย? ไม่เคยเห็นอะไรอย่างงี้มาก่อนเลย เด็กหนุ่มอุทานกับตัวเอง

ว่าแล้วด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็ได้พาเขาเข้าไปในที่ๆไม่ควรซะแล้ว เมื่อแท่นพิธีได้มีปฏิกริยากับบางสิ่งอยู่จนเกิดเป็นแสงสว่างรอบห้อง. แต่ที่น่าแปลกกว่านั้นคือตัวเด็กหนุ่มก็เรืองแสงลางๆออกมาด้วยและมันทำให้เข้ารู้สึกเจ็บปวด

เกิดอะไรขึ้นเนี่ยเฮ้ย อะ.อ๊ากกกกกกกกกก! เด็กหนุ่มร้องออกมาเพราะความเจ็บปวดและหายไปจากจุดยืนตรงนั้น แสงในห้องก็ค่อยๆหรี่ลงจนในที่สุดก็ไร้แสงสว่าง

บทที่ 1

สู่โลกใหม่

ณ ที่ไหนสักแห่งที่ไกลโพ้น ทางเหนือ ได้มีการประชุมของบุคคลกลุ่มหนึ่งที่รูปร่างแปลกประหลาดผิดมนุษย์มนา ถ้าจะให้ถูกก็คือกลุ่มเผ่าปีศาจนั้นเอง จำนวนคนที่ร่วมประชุมมีราวๆ 10 คนได้

มันมาถึงแล้วสินะไอคนจากโลกต่างในตำนานหึ น่าสนใจดีนี่! จาเน็ตส่งกองกำลังหน่วย 3 ออกไป 10 นายข้าอยากลองทดสอบมันดูว่ามันจะแน่สักแค่ไหนกับอีแค่พลังนั้น ที่จะมาต่อกรกับเรา และเธอเดินทางไปกับพวกมันด้วยตรวจสอบว่ามันมีความสามารถอย่างไร คนที่ท่าทางจะเป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยออกมา

ได้เลยนายท่าน สาวในเสื้อคลุมตอบรับ และหายตัวไปแทบในทันทีที่ตอบ

แล้วจะได้รู้กันเจ้าอัศวินโลกต่างฮะฮาฮ่าฮ้าฮาฮะ หัวหน้ากลุ่มหัวเราะอย่างชอบใจ

********************

ณ ชายแดนเมืองแห่งหนึ่งเด็กหนุ่มได้ตื่นจากการหลับไหลอันยาวนานได้เริ่มลืมตาปลือขึ้นมาเพื่อสำรวจรอบข้างว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน มีบาดแผลและมีอะไรผิดปรกติกับร่างกายไหมเนื่องจากแสงที่ส่องสว่างบนตัวของเขาเองครั้งก่อนทำให้แสบไปทั้งตัว

อะโอ้ยที่นี่มันที่ไหนเนี่ย เด็กชายอุทานหลังจากได้ตื่นจากพะวง

อะท่านตื่นแล้วหรอ เด็กสาวที่อายุไล่เลี่ยกับเด็กชายถาม

อะนั้นใครนะ! เด็กชายสะดุ้ง ไม่ต้องห่วงหรอกท่าน พ่อข้าแบกท่านมาจากหน้าทางเข้าป่ามายาท่านสลบไปราวๆ 5 วันได้ เด็กสาวพูด

อะอย่างนั้นหรอต้องขอบคุณเจ้ามากเลยนะว่าแต่ข้ายังไม่ได้แนะนำตัวเลยข้าชื่อ ไฮอิจิ, ไฮอิจิ คริซาเมะ (Hia-e-ji Kirisame)ชายหนุ่มพูด

ยินดีที่ได้รู้จักไฮคุง ข้าชื่อ ลูน่า, ลูน่า ดิ เกลเซล (Luna De Grazeil) เด็กสาวตอบ เด็กหนุ่มคิดเมื่อได้ยินชื่อนี้

ลูน่างั้นหรอชื่อเหมือนคนๆนั้นเลยไม่เพียงแค่ชื่อหน้าตาก็คล้ายกันมากแต่ดูเด็กกว่าเล็กน้อยช่างเถอะแต่ว่าข้าอยู่ที่ไหนละเนี่ย

ลูน่า เธอพอจะรู้ไหมว่าข้าอยู่ไหน? ไฮถาม

อืม หมูบ้านนี้เรียกว่า หมู่บ้านซิลเวีย(Silvia) บนประเทศ ฮาซาน่า(Hazana) ลูน่าตอบอย่างฉับเฉงเนื่องจากเธอตื่นเต้นที่ได้เจอคนรุ่นราวคราวเดียวกันเพราะไม่ค่อยจะมีเด็กในหมู่บ้าน เมื่อไฮได้ยินดังนั้นก็พูดกับตัวเองว่า

มันคือที่ไหนบนโลกฟร๊า บรรยากาศอันหน้าสับสนนี้ทำให้

ลูน่ารู้สึกไม่สบายใจเลยรีบเดินออกไปข้างนอกเพื่อทำธุระที่ตนทำค้างไว้ข้างนอก เพื่อให้ไฮได้ใช้ความคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตน

********************

ตรงทางเข้าป่า กองทัพเพียง 10 นายของจาเน็ตก็ได้มาถึงหมู่บ้านที่ไฮได้พักอาศัยชั่วคราว จาเน็ตได้เปิดฉากบุกหมู่บ้าน ซิลเวียโดยการส่งทหารทั้ง 10 นายบุกเข้าไป เมือชาวบ้านเห็นดังนั้นก็รีบเรียกพวกพ้องให้พวกผู้หญิงหนีออกจากหมู่บ้าน ส่วนพวกผู้ชายออกไปรับอาวุธเตรียมพร้อมต่อสู้ ลูเธอร์ นายอำเภอหมู่บ้านได้เรียกเหล่าผู้ชายในหมู่บ้านแล้วออกคำสั่งให้ทุกคนเตรียมเข้าสู่สมรภูมิรบ

พวกเราเตรียมตัวให้พร้อมอีกไม่กี่นาทีศัตรูจะถึงที่พักพวกเราแล้วสู้จนขาดใจหรือหนีไปแบบหมาขี้แพ้เลือกเอาสักอย่าง ลูเธอร์ตะโกนออกดังลั่น

พวกเราสู้โว้ย ! ชาวบ้านฮึกเหิมขึ้นมาทันใด

ไฮ ซึ่งอยู่ในบ้านได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านหน้าต่างหน้าบ้านจึงอยากออกไปร่วมสู้ด้วยเนื่องจากสองปีที่ผ่านมา สาเหตุพี่พ่อตายก็เนื่องมาจากไฮไม่สามารถทำอะไรเพื่อช่วยพ่อจากพวกโจรปล้นสดมได้ ไฮเดินออกไปรวมกลุ่มกับพวกชาวบ้านโดยที่ลูน่าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเธอเลยรีบไปบอกพ่อของเธอซึ่งก็คือลูเธอร์นั้นเอง ลูเธอร์รู้ดังนั้นจึงเดินไปเตือนไฮ

นี่มันอันตรายเกินไปสำหรับแกเจ้าหนู ฉันรู้นะว่านายไม่มีพื้นฐานการใช้อาวุธเลยแต่ถ้าเธอดันทุรังจะไปก็ตามใจเธอ

คำพูดนี้แทงใจดำไฮเนื่องจากมันเป็นเรื่องจริงทั้งหมดแต่ก็ดันทุรังที่จะไปด้วยเพื่อหมู่บ้าน เพื่อลูน่า มิตรใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง

กองกำลังของจาเน็ตได้บุกถึงหมู่บ้าน โดยรวมแล้วกองกำลังนี้ประกอบไปด้วยอมนุษย์ที่รูปร่างคล้ายเงาของคนที่มีความเร็วสูงทำให้ชาวบ้านมองไม่ทันและโดนโจมตี หลายคนบาดเจ็บหนักเนื่องจากอาวุธที่กองทัพเงามีนั้นล้วนแต่มีพิษร้ายที่ทำให้ศัตรูเป็นอัมพาตชั่วคราว เหมาะแก่การจับกลับไปทรมานเพื่อเค้นความลับของกลุ่ม

พวกเรายังไหวอยู่หรือไหม ลูเธอร์เอ่ยด้วยความเป็นห่วง

แย่เหมือนกันคนของเราบางส่วนติดพิษอัมพาตไปแล้ว คนที่น่าจะเป็นรองหัวหน้าเอ่ย ไฮที่วิ่งตามมาช้ากว่าคนอื่นเมื่อได้เห็นกองทัพเงาก็ตกใจเนื่องจากไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้มาก่อนแต่ก็เตรียมอาวุธขึ้นมาเพื่อเตรียมไปรวมกลุ่มกับพวกที่โดนโจมตีอยู่

กองทัพเงาเมื่อเห็นไฮตัวหัวหน้าก็ออกคำสั่ง

เป้าหมายๆ ระยะประชิด LOCK ON!

เมื่อไฮเห็นดังนั้นจึงวิ่งหลบไปด้านข้างซึ่งก็ไม่ได้ทำให้หลบพ้นแต่อย่างใดและยังโดนฟันเข้าเล็กน้อย ถึงแม้จะเล็กน้อยมันก็ออกอาการทำให้ร่างกายส่วนขวาของเขาเป็นอัมพาต

อ๊าก! ไฮหลุดออกมาด้วยความเจ็บปวด

ไฮจึงฝืนวิ่งต่อไปเพื่อไม่ให้ตัวเองตกเป็นเป้านิ่งแม้จะพึ่งได้แผลที่ทำให้เขาเคลื่อนตัวไม่สะดวกนัก ชาวบ้านที่เห็นไฮกำลังหนีศัตรูนั้นได้วิ่งเข้าไปช่วยตะลุมบอน แต่ก็ตายไปหลายคน สักพักกลุ่มชาวบ้านที่มีอยู่ 40 50 คนก็ได้ค่อยๆล้มลงไปทีละคน 2 คนเนื่องจากทนฤทธิ์อัมพาตไม่ไหว จนตอนนี่เหลือไฮเพียงคนเดียวที่ยังยืนหยัดกัดฟันสู้ไปเรื่อยถึงแม้จะไม่อาจทำให้ศัตรูบาดเจ็บได้เลย

ลูเธอร์ที่สู้อยู่อีกฝั่งนั้นเห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วยไฮที่ตอนนี้กำลังจะถูกเงาที่หลุดจากการป้องกันของไฮไปได้ โจมตีเข้าที่ส่วนที่อาจทำให้ตายได้ แต่แล้วบางอย่างก็ปรากฎบนฝ่ามือซึ่งมันก็คือดาบที่มีความสวยงามเล่มหนึ่ง ตรงใบมีดทำด้วยเพชรที่มีความแข็งแกร่งสูงได้ทรงกำลังดี ส่วนด้ามจับนั้นส่องแสงทองอร่ามเหมือนได้ถูกขัดด้วยช่างฝีมือดี สักพักดาบก็ส่องแสงทำให้พวกกองทัพเงาได้หายไปจากตำแหน่งที่ยืนอยู่ภายในพริบตาเดียว

มันคืออะไรกันทำไมอนุภาพถึงได้รุนแรงขนาดนี้หรือว่าจะเป็นดาบนั้น เจ้าหนูนี่เป็นคนสืบทอดต่อจากเรางั้นหรือ หึหึหน้าสนใจดีนี่ ลูเธอร์เปรย

ไฮตกใจกับพลังของดาบปริศนาชิ้นนี้เนื่องจากมันแผดเผาพวกเงาจนไม่เหลือซาก ส่วนจาเน็ตที่ได้เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างได้เดินทางกลับเพื่อไปรายงานให้นายเหนือของเธอทราบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นชั่วพริบตาเดียว อำนาจของพลังนั้นที่ใช้ได้ยังไม่สมบูรณ์ได้ทำให้ทหารถึง 10 ตนหายไปพร้อมกัน

ลูเธอร์ได้เดินไปหาไฮหลังจากจบศึกแล้วไฮและบอกกับไฮว่า พรุ่งนี้เราสามคนจะออกเดินทางกัน อะข้าลืมมารยาทไปได้อย่างไรข้าชื่อ ลูเธอร์, ลูเธอร์ ดิ เกลเซล(Luther De Graziel) พ่อของ ลูน่า

ไฮตกใจอย่าแรงเมื่อถูกเอ่ยปากชวนให้เดินทางไปด้วยกันซึ่งมันก็ผิดสังเกตุกับคนที่เพิ่งรู้จักไม่นานแต่กล้าออกปากชวนถึงขนาดนี้มันต้องมีอะไรเกี่ยวกับดาบนี้แน่นอน แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือลูน่าเป็นลูกสาวของลูเธอร์นั้นเอง สักพักไฮก็เริ่มตาปลือเนื่องจากบาดแผลและสลบลงไปในทันที จริงๆเล้ย ช่างเถอะมือใหม่ก็งี้แหละ ลูเธอร์นึกขำ

จบตอนที่ 1

edit @ 2007/08/12 13:09:09 แก้ไขชื่อตัวละครที่พิมพ์ผิด+แก้เนื้อเรื่องเล็กน้อย

ตอนที่ 2

ดาบในตำนาน

เกลลาเบีย (Gale La Bea) เป็นประเทศที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในขณะนั้น มีราชาลูเธอร์ปกครองอยู่และมันก็เป็นเป้าหมายของลูเธอร์ในครั้งนี้ด้วยเนื่องจากตัวเขานั้นได้พาเด็กหนุ่มปริศนาจากป่าชายแดนมาด้วย

เมื่อไฮฟื้นขึ้นมาก็เริ่มสำรวจรอบข้างมันไม่ใช่ที่ไหนเลยคือรถม้าของราชวงค์หนึ่งนั้นเองทำให้ต้องสับสนเล็กน้อยว่าทำไมเชื้อพระวงค์ต้องเข้าไปด้วย แต่พอไฮลองนึกๆดูอีกทีก็รู้ว่า ลูเธอร์มีตำแหน่งเป็นถึงราชาแต่ก็ไม่ได้รู้อะไรไปมากกว่านั้น

อ่าวไฮตื่นแล้วหรอเราเป็นห่วงแทบแย่ ลูน่าสอบถามเมื่อเห็นไฮเคลื่อนตัว

อะอืมขอบใจมากนะที่นั่งเฝ้าเรานะ ไฮตอบกลับ

ไม่เป็นไรจ่ะ ลูน่ายิ้มตอบ

แม้แต่ยิ้มก็ให้ความรู้สึกเดียวกันเลยแฮะเราอาจจะมีความรู้สึกดีๆกับผู้หญิงคนนี้ก็ได้แต่ช่างเถอะ ไฮคิดในใจ

ว่าแต่เธอเปลี่ยนคำสรรพนามกระทันหันอย่างงี้หรือว่าเธอจะเป็น... ไฮอึ้งไปชั่วครู่

เธอเข้าใจไม่ผิดหรอกเราเป็นเจ้าหญิงของอาณาจักรนี้ เกลราเบีย ลูน่าตอบด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

นี่เธออะองค์หญิง ทะ.ทำไมต้องปะ.ไปชายแดนด้วยละ.. ไฮทำตัวไม่ถูกแต่ก็ยังพูดออกมา

อย่าเรียกเราว่าองค์หญิงเลยเรียกเราว่าลูน่าเหมือนเดิมเถอะ แล้วก็นะที่เราต้องไปหมู่บ้านนั้นก็เพื่อไปสำรวจศัตรูกะพ่อเรานะสิ ลูน่ายังคงสีหน้าเอาไว้

งั้นลูน่าก็ต้องเรียกเราว่าไฮคุงเหมือนเดิมด้วยนะ ไฮพูดอย่างไว้เชิง

อืม ได้สิไม่มีปัญหา ลูน่าตอบอย่างทันควันเหมือนรู้อยู่แล้วว่าไฮจะพูดอะไร

********************

เมื่อรถม้าจอดที่หน้าปราสาท ลูน่าก็จุงมือไฮไปที่ห้องที่เธอสั่งให้เมดที่ปราสาทของเธอเตรียมเอาไว้ ไฮเดินออกตามลูน่าด้วยความเขินอายเพราะเธอคนนี้จับมือเขาอยู่ไม่ใช่เพียงแค่นั้นคนคนนี้มีหน้าตาเหมือนเธอบนโลกของเขาที่เป็นแฟนสาวที่เขาชื่นชอบเช่นกัน เมื่อเมดที่ปราสาทเห็นดังนั้นก็เดินตามองค์หญิงเพื่อตนจะช่วยอะไรได้บ้าง

เมื่อถึงห้อง ลูน่าก็ปล่อยให้ไฮเข้าไปใช้ห้องแล้วตนก็เดินไปห้องอาหารแต่ก่อนที่เธอจะลงไปก็ได้บอกไฮว่า

เจอกันที่ห้องอาหารนะจ่ะแล้วเธอก็เดินลงไป ไฮก็เริ่มเปิดดูของต่างๆในลิ้นชักแล้วก็เริ่มคิดว่าขาดของอะไร

เฮ้ยตรูลืมกระเป๋าไว้ที่ฮาซาน่านี่หว่า อิ๊บอ๋ายแล้ว ไฮคิดได้แล้วร้องลั่น แล้วก็มีคนมาเคาะประตูซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลยเมดที่เดินมาด้วยกันกับลูน่านั่นเองไฮก็เปิดประตูเพื่อดูว่าเธอมาหาเขาทำไม ซึ่งของที่เธอหิ้วมาด้วยนั้นทำให้ไฮดีใจจนแทบอยากลงไปดิ้นตรงนั้น

เอ่อองค์หญิงฝากมาให้ค่ะว่าแต่คุณชื่ออะไรค่ะดิฉันไม่เคยเห็นคุณมาก่อนเลย

อ้อผมชื่อ ไฮอิจิ นะ เรียกสั้นๆว่าไฮก็ได้ครับ แต่ต้องขอบคุณมากจริงๆนะครับที่อุส่าห์แบกของสำคัญของผมมาคืนให้ ไฮบอกชื่อพร้อมกับคำขอบคุณตามทำเนียบ

ดิฉันชื่อ ไอริส ค่ะ เรียกใช้ได้ทุกเมื่อเลยนะค่ะ โดยเฉพาะคุณ คิกๆ ไปแล้วนะค่ะ ไอริสรีบแนะนำตัวแล้วก็รีบวิ่งไปอย่างเขินอาย

ไฮงงกับอาการของเมดสาวไอริสอยู่นานสองนานแต่ก็ไม่สนใจได้แต่จัดของเพื่อเตรียมตัวลงไปห้องอาหาร ระหว่างที่จัดของก็คุยกับตัวเองว่า

ไอริสก็หน้าตาดีไม่น้อยเลยนะ อืม! จัดของต่อดีกว่ามัวแต่คิดไม่ได้

********************

อีกฝั่งหนึ่งเหล่าเผ่าปีศาจได้ประชุมเนื่องจากจาเน็ตได้เห็นอานุภาพของดาบในตำนานเข้าแล้ว ทำให้หวาดหวั่นเนื่องจากขนาดคนที่ไม่ได้รับการฝึกฝนทางด้านการใช้อาวุธมามันยังเปล่งพลังออกมาได้ขนาดนี้

ขืนรอให้มันเก่งกว่านี้พวกเราอาจจะต่อกรกับมันไม่ได้ทำไงดีหัวหน้า จาเน็ตที่เห็นทุกเหตุการณ์เอ่ยในที่ประชุม

ข้าคงต้องส่งเจ้านั้นไปซะแล้ว หัวหน้ากลุ่มเอ่ย จาเน็ตเจ้าพักได้

ค่ะนายท่าน จาเน็ตขานรับ

ครั้งนี้แกจะรอดหรือเปล่าไอเจ้าผู้กล้าฮะฮ่ะฮา ผู้เป็นนายขำออกมาอย่างได้อารมณ์

********************

เมื่อไฮถึงห้องอาหารก็พบกับลูเธอร์และลูน่าที่นั่งคอยอยู่ก่อนแล้ว

ขอโทษนะครับที่ลงมาช้าไปหน่อย ไฮขอโทษจากใจจริง

ช่างเถอะเราพอจะรู้ว่าเจ้าผ่านอะไรมาเยอะ เอ้าเชิญนั่งๆ ลูเธอร์กล่าว

เอาละเรามาคุยเรื่องดาบของเจ้าเลยแล้วกันไฮเจ้าได้เจ้านี่มาจากไหน ลูเธอร์ถามถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

ก็อยู่ๆมันก็เข้ามาอยู่ในมือผม ไฮตอบอย่างฉับพลัน

อืมอย่างที่ข้าขาดเดาไว้จริงๆด้วย ลูเธอร์พูดอย่างไว้เชิง

มันคืออะไรกันครับ ไฮถามด้วยความสงสัย

ฉันขออธิบายเองนะไฮคุง คือจริงๆแล้วดาบนี้เคยผ่านมือพ่อฉันมาแล้วซึ่งตอนนี้เธอก็เป็นนายเหนือมันแล้วเนื่องจากดาบเลือกเธอ ลูน่าเอ่ย

ดาบนี้มีชื่อว่า เอ็กซ์คาลิเบิล Excalibur ดาบแห่งแสงซึ่งมีอนุภาพไล่ความมืดออกไป ความสามารถของดาบก็ขึ้นอยู่กับพลังจิตผู้ใช้ด้วย ดูจากที่เจ้าสามารถทำลายพวกเงา 10 ตัวในทีเดียวเจ้าต้องมีพลังจิตไม่น้อย ลูเธอร์เอ่ยเหมือนผู้รอบรู้

คุณพอจะทราบไหมว่าทำไมมันถึงเลือกผม ไฮเอ่ยด้วยความสงสัย

เพราะฉันสละการเป็นเจ้าของจากมันแล้วนะสิด้วยการไปปักมันที่ๆมันเคยอยู่ โขดหินกลางทะเลสาบข้างปราสาทนี่เอง ลูเธอร์พูดขึ้น

แต่กรณีของเจ้านี่แปลกนักมันเลือกเจ้าและมันเลือกที่จะมาหาเจ้าเอง แต่สำหรับคนอื่นที่เคยใช้ดาบมาทั้งหมดต้องไปดึงมันออกมาจากโขดหิน ไม่ใช่แค่นั้นดาบนี้จริงๆแล้วสืบทอดเฉพาะครอบครัวข้าที่มีเลือดอัศวินเท่านั้นซึ่งเจ้าที่ไม่ใช่สายเลือดข้าได้รับทำให้ข้าตกใจยิ่งนัก ลูเธอร์พูดจุดที่แปลกประหลาดให้ทุกคนฟัง

หรือว่าดาบนี่มีความคิดฮะ ไฮคิดไปคิดมาก็พูดออกมา

ฉันว่าน่าจะใช่นะดาบนี่มีความคิดและมีเซ็นถึงอันตรายของผู้ที่เป็นนายของมันมันจึงหลุดจากโขดหินไปหานาย ลูเธอร์กล่าวเพราะเมื่อตะกี้ได้มีเสนาเข้ามาบอกเรื่องดาบที่ทะเลสาบหายไป ลูเธอร์จึงเริ่มอธิบายตำนานของดาบในตำนานเอ็กซ์คาลิเบิลนี้ และยังบอกข้อมูลเพิ่มเติมที่ครอบครัวของเขานั้นสืบทอดดาบเล่มนี้ว่ามีที่มาอย่างไร

ปล. ส่วนถัดจากนี้คุณเลือกที่จะไม่อ่านก็ได้หากคุณรู้เรื่องเกี่ยวกับเอ็กซ์คาลิเบิลดีพอ

********************

*ข้อมูลเล็กน้อยสำหรับคนที่ไม่รู้จักเอ็กซ์คาลิเบิล*

เอ็กซ์คาลิเบิลคือดาบในตำนานที่กษัตริย์ อาเธอร์ (Arthur) ได้หยิบมันขึ้นมาแล้วคุมกองทัพเข้าสู้กับทหารฝั่งตรงข้าม มันเป็นดาบที่มีความคิดและจะเลือกนายของมันเองเมื่อคนที่ถูกเลือกดึงมันขึ้นมามันจะออกจากโขดหินอย่างง่ายดายแต่ถ้าเป็นคนอื่นที่มันไม่ได้เลือกมันจะไม่เขยือนไปไหนถึงแม้คนๆนั้นจะแข็งแรงที่สุดในโลกก็ตาม หลังจากจบสงครามกษัตริย์อาเธอร์ก็ได้นำดาบนี้ไปปัก ณ ที่ๆดาบนี้เคยสถิตอยู่ อาเธอร์เป็นคนเดียวและคนสุดท้ายที่ดึงดาบนี้ขึ้นมาได้

********************

*นอกเหนือจากตำนาน(Fiction Version)*

ดาบเอ็กซ์คาลิเบิลยังคงเลือกสรรค์คนที่จะมาเป็นนายของมันต่อไปเพราะมันสามารถจับคลื่นไอมารได้ดังนั้นมันต้องคอยหานายเหนือมันเพื่อที่จะใช้มันปราบต้นเหตุไอมาร และคนที่มันเลือกต้องมีสายเลือดขออาเธอร์ซึ่งคนที่มีสายเลือดของอาเธอร์คนปัจจุบันก็คือ ลูเธอร์นั้นเอง แต่มันมีสิ่งผิดปรกติก็คือ ไฮซึ่งไม่ได้อยู่บนโลกนี้และไม่ได้เป็นคนของสายเลือดอาเธอร์กลับถูกเอ็กซ์คาลิเบิลเลือกสรรค์และมันยอมที่จะไปหาเจ้าของด้วยตนเองมันเป็นอะไรที่ผิดปรกติมาก

เมื่อไฮรู้ข้อมูลบางส่วนก็เริ่มมึนงง และทำให้อยากจะเล่าในสิ่งที่ลูเธอร์ไม่รู้เนื่องจากว่า ไฮทนฟังลูเธอร์เล่าแต่เรื่องตัวเองไม่ไหว มันออกจะเสียมารยาทไปหน่อยที่เอาแต่ฟังเรื่องคนอื่นลูกเดียว ไฮจึงขออนุญาตลูเธอร์เล่าเรื่องของตน

ท่านลูเธอร์ จริงๆแล้วผมว่าผมไม่ใช่คนบนโลกนี้ครับ ไฮพูด

ข้าก็พอจะเดาออกตั้งแต่ข้าเห็นเครื่องแต่งกายเจ้าแล้วละ ลูเธอร์เอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงราบเรียบเหมือนไม่ตกใจแต่ผิดกับลูน่า

จริงหรอไฮคุงโลกของเจ้าเป็นยังไงบ้างฉันอยากจะเห็นจริงๆเลยโลกที่นอกเหนือจากที่นี่ ว่าแต่เจ้ามาที่นี่ยังไงละบอกฉันหน่อยเถอะ ฉันอยากรู้เพื่อที่ฉันจะได้ช่สยไฮคุงหาทางกลับบ้านไงละแล้วฉันก็จะได้เห็นโลกนั้นด้วย ลูน่าพูดอ่างตื่นเต้น

ฉันก็ไม่รู้หรอกนะลูน่าแต่หลังจากที่ฉันไปเหยียบพื้นที่มีสัญลักษณ์ผิดปรกติบนโลกฉันพอฉันพื้นอีกทีก็อยู่กับเธอที่หมู่บ้าน ฮาซาน่านั้นแหละ ไฮตอบอย่างสับสน ลูน่ารู้สึกผิดที่พูดเรื่องทำให้ไฮไม่สบายใจจึงกล่าวขอโทษ

ไฮฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอไม่สบายใจ ลูเธอร์รู้สึกได้ถึงบางสิ่งจึงพูดไปที่ลูน่าว่า หืมนี่เจ้าหลงเจ้าหนุ่มนี่ซะแล้วหรอฮะฮา ลูน่าหน้าแดงแล้วหันไปทางอื่นพร้อมกับไม่ตอบอะไร ทิ้งไฮให้นั่งคบคิดบนโตะอาหารด้วยความลำบากใจ ลูเธอร์เมื่อเห็นดังนั้นจึงตีเรื่องกลับมาที่เดิมและได้บอกกับไฮเรื่องที่จะออกเดินทางวันรุ่งขึ้น

ไฮพวกเราจะเดินทางซึ่งเราก็จำเป็นจะต้องให้เจ้าไปด้วยแต่ข้าจะให้เจ้าได้ฝึกกับทหารในวังสักหน่อยเพื่อให้เจ้าสามารถใช้อาวุธได้คล่องตัวขึ้น

รับทราบครับท่านลูเธอร์งั้นผมไปนอนนะครับรู้สึกเพลียไงไม่รู้ ไฮพูดไปหาวไป

********************

และในคืนนั้นเองไฮได้ฝันเจอกับวิญญาณของอาเธอร์ ซึ่งเม่อไฮเจอก็ได้ซักถามข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับดาบและทำไมมันถึงเลือกเขาแทนที่จะเป็นลูน่าผู้ซึ่งมีสายเลือดของอาเธอร์ไหลเวียนอยู่

ทำไมข้าได้ครองดาบแต่มิใช่ลูน่าละท่านอาเธอร์ไฮกำลังสับสนกับตัวตนของเขาเอง

ทำไมเป็นเช่นนั้นนะหรอ ก็เพราะเจ้ามีคุณสมบัติจะครอบครองมันนะสิ ส่วนลูน่านั้นแม้จะมีสายเลือดข้าไหนเวียนอยู่แต่เธอก็เป็นสตรีเพศมิสามารถใช้ดาบที่หนักอึ๋งอย่างนั้นได้หรอก และสิ่งที่เธอเป็นเอกก็มิใช่อาวุธหรอกนะแต่เป็น มนตรา อาเธอร์ในร่างโปร่งแสงอธิบายให้ไฮฟัง

เอะลูน่าสามารถใช้เวทมนตร์ได้งั้นหรอ!!ไฮเอ่ยอย่างตกใจ

นี่แสดงว่าเจ้าไม่รู้สินะเธอเป็นเอกในเวทสายน้ำซึ่งมีพลังป้องกันและการรักษาสูง อาเธอร์เอ่ยอย่างภาคภูมิใจในตัวลูน่า อาเธอร์เอ่ยต่อ

ตอนนี้เจ้าคงรู้แล้วสินะว่ามีความมืดกำลังครอบคลุมอาณาจักรแห่งนี้ เจ้าจะอาสาปราบมันแทนข้าหรือไม่ อาเธอร์เอ่ยด้วยเสียงเศร้าเพราะตอนนี้อาเธอร์ที่เป็นเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำไม่สามารถทำอะไรเพื่ออาณาจักรอีกแล้ว

เชื่อใจข้าเถอะข้าจะสยบความมืดให้ออกไปอาณาจักรแห่งนี้เองแม้ว่าข้าจะไม่ได้เป็นคนของอาณาจักนี้แต่ข้าทำสิ่งที่ข้าควรทำ เจ้าของคนใหม่ของดาบปราบอธรรม ไฮเอ่ยด้วยความแน่แน่น

ข้าก็คงสบายใจได้แล้วและถ้าเจ้ารับปากอย่างนั้น ข้ามีอะไรจะบอกเจ้าอย่างนึง เจ้ามีความสามารถของนักรบในตำนานอยู่ด้วยซึ่งนั้นทำให้เจ้าเป็นเอกในด้านอาวุธโดยไม่ต้องพึ่งใครแต่ถ้าเจ้าไร้ทักษะก็ไร้ผล ความสามารถนี้สักหมื่นปีจะมีสักคนเจ้าเป็นคนที่แปลกนะเจ้าหนุ่มน้อย ส่วนความสามารถมันจะใช้ได้เมื่อไรนั้นก็อยู่ที่เจ้าเอง ถ้าเจ้าใช้มันผิดๆมันจะเป็นคมดาบมาแทงเจ้าเองดังนั้นใช้อย่างระมัดระวังด้วย อาเธอร์ซึ่งมองความสามารถของไฮออกได้เอ่ยขึ้น

เจ้ากลับไปที่โลกแห่งความเป็นจริงได้แล้วเจ้าไม่สมควรที่จะติดอยู่ในที่แห่งนี้ พูดจบอาเธอร์ก็หายไป

********************

เมื่อไฮลุกขึ้นมาจากเตียงก็ทวนคิดเรื่องที่ให้สัญญากับอาเธอร์ไว้ แล้วครุ่นคิดความเป็นไปของตัวเองในขณะนี้

เราจะทำอย่างที่สัญญาได้ไหมน๊า ไฮถอนหายใจ

เมื่อไฮเหลือบไปที่หน้าต่างก็เห็นสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งกำลังจับตาเขาอยู่จึงคว้าดาบเอ็กซ์คาลิเบิลที่ตอนนี้เรืองแสงเหมือนจะบอกว่านั้นเป็นศัตรู ไฮเลยกระโดดออกไปทางหน้าต่างเพื่อปะทะกับศัตรูนั้น สิ่งที่ไฮเห็นแทบทำให้ไฮใจหายเมื่อศัตรูตัวนั้นไม่ใช่อะไรอื่นเลยนอกจากโครงกระดูกของสัตว์โบราณที่เคยเป็นใหญ่ในอดีต มังกรนั้นเอง ตัวมันใหญ่เกือบเท่า ปราสาทรูปร่างหน้าเกรงขาม ไฮได้แต่คิดว่าศึกครั้งนี้เขาอาจจะไม่ชนะก็ได้ถึงแม้จะมีดาบในตำนานคู่กาย

จบตอนที่ 2


edit @ 2007/08/04 13:03:24 แก้ไขข้อความที่พิมพ์ผิดไป ขอบคุณสำหรับคำตินะงับ