ตอนที่ 2

ดาบในตำนาน

เกลลาเบีย (Gale La Bea) เป็นประเทศที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในขณะนั้น มีราชาลูเธอร์ปกครองอยู่และมันก็เป็นเป้าหมายของลูเธอร์ในครั้งนี้ด้วยเนื่องจากตัวเขานั้นได้พาเด็กหนุ่มปริศนาจากป่าชายแดนมาด้วย

เมื่อไฮฟื้นขึ้นมาก็เริ่มสำรวจรอบข้างมันไม่ใช่ที่ไหนเลยคือรถม้าของราชวงค์หนึ่งนั้นเองทำให้ต้องสับสนเล็กน้อยว่าทำไมเชื้อพระวงค์ต้องเข้าไปด้วย แต่พอไฮลองนึกๆดูอีกทีก็รู้ว่า ลูเธอร์มีตำแหน่งเป็นถึงราชาแต่ก็ไม่ได้รู้อะไรไปมากกว่านั้น

อ่าวไฮตื่นแล้วหรอเราเป็นห่วงแทบแย่ ลูน่าสอบถามเมื่อเห็นไฮเคลื่อนตัว

อะอืมขอบใจมากนะที่นั่งเฝ้าเรานะ ไฮตอบกลับ

ไม่เป็นไรจ่ะ ลูน่ายิ้มตอบ

แม้แต่ยิ้มก็ให้ความรู้สึกเดียวกันเลยแฮะเราอาจจะมีความรู้สึกดีๆกับผู้หญิงคนนี้ก็ได้แต่ช่างเถอะ ไฮคิดในใจ

ว่าแต่เธอเปลี่ยนคำสรรพนามกระทันหันอย่างงี้หรือว่าเธอจะเป็น... ไฮอึ้งไปชั่วครู่

เธอเข้าใจไม่ผิดหรอกเราเป็นเจ้าหญิงของอาณาจักรนี้ เกลราเบีย ลูน่าตอบด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

นี่เธออะองค์หญิง ทะ.ทำไมต้องปะ.ไปชายแดนด้วยละ.. ไฮทำตัวไม่ถูกแต่ก็ยังพูดออกมา

อย่าเรียกเราว่าองค์หญิงเลยเรียกเราว่าลูน่าเหมือนเดิมเถอะ แล้วก็นะที่เราต้องไปหมู่บ้านนั้นก็เพื่อไปสำรวจศัตรูกะพ่อเรานะสิ ลูน่ายังคงสีหน้าเอาไว้

งั้นลูน่าก็ต้องเรียกเราว่าไฮคุงเหมือนเดิมด้วยนะ ไฮพูดอย่างไว้เชิง

อืม ได้สิไม่มีปัญหา ลูน่าตอบอย่างทันควันเหมือนรู้อยู่แล้วว่าไฮจะพูดอะไร

********************

เมื่อรถม้าจอดที่หน้าปราสาท ลูน่าก็จุงมือไฮไปที่ห้องที่เธอสั่งให้เมดที่ปราสาทของเธอเตรียมเอาไว้ ไฮเดินออกตามลูน่าด้วยความเขินอายเพราะเธอคนนี้จับมือเขาอยู่ไม่ใช่เพียงแค่นั้นคนคนนี้มีหน้าตาเหมือนเธอบนโลกของเขาที่เป็นแฟนสาวที่เขาชื่นชอบเช่นกัน เมื่อเมดที่ปราสาทเห็นดังนั้นก็เดินตามองค์หญิงเพื่อตนจะช่วยอะไรได้บ้าง

เมื่อถึงห้อง ลูน่าก็ปล่อยให้ไฮเข้าไปใช้ห้องแล้วตนก็เดินไปห้องอาหารแต่ก่อนที่เธอจะลงไปก็ได้บอกไฮว่า

เจอกันที่ห้องอาหารนะจ่ะแล้วเธอก็เดินลงไป ไฮก็เริ่มเปิดดูของต่างๆในลิ้นชักแล้วก็เริ่มคิดว่าขาดของอะไร

เฮ้ยตรูลืมกระเป๋าไว้ที่ฮาซาน่านี่หว่า อิ๊บอ๋ายแล้ว ไฮคิดได้แล้วร้องลั่น แล้วก็มีคนมาเคาะประตูซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลยเมดที่เดินมาด้วยกันกับลูน่านั่นเองไฮก็เปิดประตูเพื่อดูว่าเธอมาหาเขาทำไม ซึ่งของที่เธอหิ้วมาด้วยนั้นทำให้ไฮดีใจจนแทบอยากลงไปดิ้นตรงนั้น

เอ่อองค์หญิงฝากมาให้ค่ะว่าแต่คุณชื่ออะไรค่ะดิฉันไม่เคยเห็นคุณมาก่อนเลย

อ้อผมชื่อ ไฮอิจิ นะ เรียกสั้นๆว่าไฮก็ได้ครับ แต่ต้องขอบคุณมากจริงๆนะครับที่อุส่าห์แบกของสำคัญของผมมาคืนให้ ไฮบอกชื่อพร้อมกับคำขอบคุณตามทำเนียบ

ดิฉันชื่อ ไอริส ค่ะ เรียกใช้ได้ทุกเมื่อเลยนะค่ะ โดยเฉพาะคุณ คิกๆ ไปแล้วนะค่ะ ไอริสรีบแนะนำตัวแล้วก็รีบวิ่งไปอย่างเขินอาย

ไฮงงกับอาการของเมดสาวไอริสอยู่นานสองนานแต่ก็ไม่สนใจได้แต่จัดของเพื่อเตรียมตัวลงไปห้องอาหาร ระหว่างที่จัดของก็คุยกับตัวเองว่า

ไอริสก็หน้าตาดีไม่น้อยเลยนะ อืม! จัดของต่อดีกว่ามัวแต่คิดไม่ได้

********************

อีกฝั่งหนึ่งเหล่าเผ่าปีศาจได้ประชุมเนื่องจากจาเน็ตได้เห็นอานุภาพของดาบในตำนานเข้าแล้ว ทำให้หวาดหวั่นเนื่องจากขนาดคนที่ไม่ได้รับการฝึกฝนทางด้านการใช้อาวุธมามันยังเปล่งพลังออกมาได้ขนาดนี้

ขืนรอให้มันเก่งกว่านี้พวกเราอาจจะต่อกรกับมันไม่ได้ทำไงดีหัวหน้า จาเน็ตที่เห็นทุกเหตุการณ์เอ่ยในที่ประชุม

ข้าคงต้องส่งเจ้านั้นไปซะแล้ว หัวหน้ากลุ่มเอ่ย จาเน็ตเจ้าพักได้

ค่ะนายท่าน จาเน็ตขานรับ

ครั้งนี้แกจะรอดหรือเปล่าไอเจ้าผู้กล้าฮะฮ่ะฮา ผู้เป็นนายขำออกมาอย่างได้อารมณ์

********************

เมื่อไฮถึงห้องอาหารก็พบกับลูเธอร์และลูน่าที่นั่งคอยอยู่ก่อนแล้ว

ขอโทษนะครับที่ลงมาช้าไปหน่อย ไฮขอโทษจากใจจริง

ช่างเถอะเราพอจะรู้ว่าเจ้าผ่านอะไรมาเยอะ เอ้าเชิญนั่งๆ ลูเธอร์กล่าว

เอาละเรามาคุยเรื่องดาบของเจ้าเลยแล้วกันไฮเจ้าได้เจ้านี่มาจากไหน ลูเธอร์ถามถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

ก็อยู่ๆมันก็เข้ามาอยู่ในมือผม ไฮตอบอย่างฉับพลัน

อืมอย่างที่ข้าขาดเดาไว้จริงๆด้วย ลูเธอร์พูดอย่างไว้เชิง

มันคืออะไรกันครับ ไฮถามด้วยความสงสัย

ฉันขออธิบายเองนะไฮคุง คือจริงๆแล้วดาบนี้เคยผ่านมือพ่อฉันมาแล้วซึ่งตอนนี้เธอก็เป็นนายเหนือมันแล้วเนื่องจากดาบเลือกเธอ ลูน่าเอ่ย

ดาบนี้มีชื่อว่า เอ็กซ์คาลิเบิล Excalibur ดาบแห่งแสงซึ่งมีอนุภาพไล่ความมืดออกไป ความสามารถของดาบก็ขึ้นอยู่กับพลังจิตผู้ใช้ด้วย ดูจากที่เจ้าสามารถทำลายพวกเงา 10 ตัวในทีเดียวเจ้าต้องมีพลังจิตไม่น้อย ลูเธอร์เอ่ยเหมือนผู้รอบรู้

คุณพอจะทราบไหมว่าทำไมมันถึงเลือกผม ไฮเอ่ยด้วยความสงสัย

เพราะฉันสละการเป็นเจ้าของจากมันแล้วนะสิด้วยการไปปักมันที่ๆมันเคยอยู่ โขดหินกลางทะเลสาบข้างปราสาทนี่เอง ลูเธอร์พูดขึ้น

แต่กรณีของเจ้านี่แปลกนักมันเลือกเจ้าและมันเลือกที่จะมาหาเจ้าเอง แต่สำหรับคนอื่นที่เคยใช้ดาบมาทั้งหมดต้องไปดึงมันออกมาจากโขดหิน ไม่ใช่แค่นั้นดาบนี้จริงๆแล้วสืบทอดเฉพาะครอบครัวข้าที่มีเลือดอัศวินเท่านั้นซึ่งเจ้าที่ไม่ใช่สายเลือดข้าได้รับทำให้ข้าตกใจยิ่งนัก ลูเธอร์พูดจุดที่แปลกประหลาดให้ทุกคนฟัง

หรือว่าดาบนี่มีความคิดฮะ ไฮคิดไปคิดมาก็พูดออกมา

ฉันว่าน่าจะใช่นะดาบนี่มีความคิดและมีเซ็นถึงอันตรายของผู้ที่เป็นนายของมันมันจึงหลุดจากโขดหินไปหานาย ลูเธอร์กล่าวเพราะเมื่อตะกี้ได้มีเสนาเข้ามาบอกเรื่องดาบที่ทะเลสาบหายไป ลูเธอร์จึงเริ่มอธิบายตำนานของดาบในตำนานเอ็กซ์คาลิเบิลนี้ และยังบอกข้อมูลเพิ่มเติมที่ครอบครัวของเขานั้นสืบทอดดาบเล่มนี้ว่ามีที่มาอย่างไร

ปล. ส่วนถัดจากนี้คุณเลือกที่จะไม่อ่านก็ได้หากคุณรู้เรื่องเกี่ยวกับเอ็กซ์คาลิเบิลดีพอ

********************

*ข้อมูลเล็กน้อยสำหรับคนที่ไม่รู้จักเอ็กซ์คาลิเบิล*

เอ็กซ์คาลิเบิลคือดาบในตำนานที่กษัตริย์ อาเธอร์ (Arthur) ได้หยิบมันขึ้นมาแล้วคุมกองทัพเข้าสู้กับทหารฝั่งตรงข้าม มันเป็นดาบที่มีความคิดและจะเลือกนายของมันเองเมื่อคนที่ถูกเลือกดึงมันขึ้นมามันจะออกจากโขดหินอย่างง่ายดายแต่ถ้าเป็นคนอื่นที่มันไม่ได้เลือกมันจะไม่เขยือนไปไหนถึงแม้คนๆนั้นจะแข็งแรงที่สุดในโลกก็ตาม หลังจากจบสงครามกษัตริย์อาเธอร์ก็ได้นำดาบนี้ไปปัก ณ ที่ๆดาบนี้เคยสถิตอยู่ อาเธอร์เป็นคนเดียวและคนสุดท้ายที่ดึงดาบนี้ขึ้นมาได้

********************

*นอกเหนือจากตำนาน(Fiction Version)*

ดาบเอ็กซ์คาลิเบิลยังคงเลือกสรรค์คนที่จะมาเป็นนายของมันต่อไปเพราะมันสามารถจับคลื่นไอมารได้ดังนั้นมันต้องคอยหานายเหนือมันเพื่อที่จะใช้มันปราบต้นเหตุไอมาร และคนที่มันเลือกต้องมีสายเลือดขออาเธอร์ซึ่งคนที่มีสายเลือดของอาเธอร์คนปัจจุบันก็คือ ลูเธอร์นั้นเอง แต่มันมีสิ่งผิดปรกติก็คือ ไฮซึ่งไม่ได้อยู่บนโลกนี้และไม่ได้เป็นคนของสายเลือดอาเธอร์กลับถูกเอ็กซ์คาลิเบิลเลือกสรรค์และมันยอมที่จะไปหาเจ้าของด้วยตนเองมันเป็นอะไรที่ผิดปรกติมาก

เมื่อไฮรู้ข้อมูลบางส่วนก็เริ่มมึนงง และทำให้อยากจะเล่าในสิ่งที่ลูเธอร์ไม่รู้เนื่องจากว่า ไฮทนฟังลูเธอร์เล่าแต่เรื่องตัวเองไม่ไหว มันออกจะเสียมารยาทไปหน่อยที่เอาแต่ฟังเรื่องคนอื่นลูกเดียว ไฮจึงขออนุญาตลูเธอร์เล่าเรื่องของตน

ท่านลูเธอร์ จริงๆแล้วผมว่าผมไม่ใช่คนบนโลกนี้ครับ ไฮพูด

ข้าก็พอจะเดาออกตั้งแต่ข้าเห็นเครื่องแต่งกายเจ้าแล้วละ ลูเธอร์เอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงราบเรียบเหมือนไม่ตกใจแต่ผิดกับลูน่า

จริงหรอไฮคุงโลกของเจ้าเป็นยังไงบ้างฉันอยากจะเห็นจริงๆเลยโลกที่นอกเหนือจากที่นี่ ว่าแต่เจ้ามาที่นี่ยังไงละบอกฉันหน่อยเถอะ ฉันอยากรู้เพื่อที่ฉันจะได้ช่สยไฮคุงหาทางกลับบ้านไงละแล้วฉันก็จะได้เห็นโลกนั้นด้วย ลูน่าพูดอ่างตื่นเต้น

ฉันก็ไม่รู้หรอกนะลูน่าแต่หลังจากที่ฉันไปเหยียบพื้นที่มีสัญลักษณ์ผิดปรกติบนโลกฉันพอฉันพื้นอีกทีก็อยู่กับเธอที่หมู่บ้าน ฮาซาน่านั้นแหละ ไฮตอบอย่างสับสน ลูน่ารู้สึกผิดที่พูดเรื่องทำให้ไฮไม่สบายใจจึงกล่าวขอโทษ

ไฮฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอไม่สบายใจ ลูเธอร์รู้สึกได้ถึงบางสิ่งจึงพูดไปที่ลูน่าว่า หืมนี่เจ้าหลงเจ้าหนุ่มนี่ซะแล้วหรอฮะฮา ลูน่าหน้าแดงแล้วหันไปทางอื่นพร้อมกับไม่ตอบอะไร ทิ้งไฮให้นั่งคบคิดบนโตะอาหารด้วยความลำบากใจ ลูเธอร์เมื่อเห็นดังนั้นจึงตีเรื่องกลับมาที่เดิมและได้บอกกับไฮเรื่องที่จะออกเดินทางวันรุ่งขึ้น

ไฮพวกเราจะเดินทางซึ่งเราก็จำเป็นจะต้องให้เจ้าไปด้วยแต่ข้าจะให้เจ้าได้ฝึกกับทหารในวังสักหน่อยเพื่อให้เจ้าสามารถใช้อาวุธได้คล่องตัวขึ้น

รับทราบครับท่านลูเธอร์งั้นผมไปนอนนะครับรู้สึกเพลียไงไม่รู้ ไฮพูดไปหาวไป

********************

และในคืนนั้นเองไฮได้ฝันเจอกับวิญญาณของอาเธอร์ ซึ่งเม่อไฮเจอก็ได้ซักถามข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับดาบและทำไมมันถึงเลือกเขาแทนที่จะเป็นลูน่าผู้ซึ่งมีสายเลือดของอาเธอร์ไหลเวียนอยู่

ทำไมข้าได้ครองดาบแต่มิใช่ลูน่าละท่านอาเธอร์ไฮกำลังสับสนกับตัวตนของเขาเอง

ทำไมเป็นเช่นนั้นนะหรอ ก็เพราะเจ้ามีคุณสมบัติจะครอบครองมันนะสิ ส่วนลูน่านั้นแม้จะมีสายเลือดข้าไหนเวียนอยู่แต่เธอก็เป็นสตรีเพศมิสามารถใช้ดาบที่หนักอึ๋งอย่างนั้นได้หรอก และสิ่งที่เธอเป็นเอกก็มิใช่อาวุธหรอกนะแต่เป็น มนตรา อาเธอร์ในร่างโปร่งแสงอธิบายให้ไฮฟัง

เอะลูน่าสามารถใช้เวทมนตร์ได้งั้นหรอ!!ไฮเอ่ยอย่างตกใจ

นี่แสดงว่าเจ้าไม่รู้สินะเธอเป็นเอกในเวทสายน้ำซึ่งมีพลังป้องกันและการรักษาสูง อาเธอร์เอ่ยอย่างภาคภูมิใจในตัวลูน่า อาเธอร์เอ่ยต่อ

ตอนนี้เจ้าคงรู้แล้วสินะว่ามีความมืดกำลังครอบคลุมอาณาจักรแห่งนี้ เจ้าจะอาสาปราบมันแทนข้าหรือไม่ อาเธอร์เอ่ยด้วยเสียงเศร้าเพราะตอนนี้อาเธอร์ที่เป็นเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำไม่สามารถทำอะไรเพื่ออาณาจักรอีกแล้ว

เชื่อใจข้าเถอะข้าจะสยบความมืดให้ออกไปอาณาจักรแห่งนี้เองแม้ว่าข้าจะไม่ได้เป็นคนของอาณาจักนี้แต่ข้าทำสิ่งที่ข้าควรทำ เจ้าของคนใหม่ของดาบปราบอธรรม ไฮเอ่ยด้วยความแน่แน่น

ข้าก็คงสบายใจได้แล้วและถ้าเจ้ารับปากอย่างนั้น ข้ามีอะไรจะบอกเจ้าอย่างนึง เจ้ามีความสามารถของนักรบในตำนานอยู่ด้วยซึ่งนั้นทำให้เจ้าเป็นเอกในด้านอาวุธโดยไม่ต้องพึ่งใครแต่ถ้าเจ้าไร้ทักษะก็ไร้ผล ความสามารถนี้สักหมื่นปีจะมีสักคนเจ้าเป็นคนที่แปลกนะเจ้าหนุ่มน้อย ส่วนความสามารถมันจะใช้ได้เมื่อไรนั้นก็อยู่ที่เจ้าเอง ถ้าเจ้าใช้มันผิดๆมันจะเป็นคมดาบมาแทงเจ้าเองดังนั้นใช้อย่างระมัดระวังด้วย อาเธอร์ซึ่งมองความสามารถของไฮออกได้เอ่ยขึ้น

เจ้ากลับไปที่โลกแห่งความเป็นจริงได้แล้วเจ้าไม่สมควรที่จะติดอยู่ในที่แห่งนี้ พูดจบอาเธอร์ก็หายไป

********************

เมื่อไฮลุกขึ้นมาจากเตียงก็ทวนคิดเรื่องที่ให้สัญญากับอาเธอร์ไว้ แล้วครุ่นคิดความเป็นไปของตัวเองในขณะนี้

เราจะทำอย่างที่สัญญาได้ไหมน๊า ไฮถอนหายใจ

เมื่อไฮเหลือบไปที่หน้าต่างก็เห็นสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งกำลังจับตาเขาอยู่จึงคว้าดาบเอ็กซ์คาลิเบิลที่ตอนนี้เรืองแสงเหมือนจะบอกว่านั้นเป็นศัตรู ไฮเลยกระโดดออกไปทางหน้าต่างเพื่อปะทะกับศัตรูนั้น สิ่งที่ไฮเห็นแทบทำให้ไฮใจหายเมื่อศัตรูตัวนั้นไม่ใช่อะไรอื่นเลยนอกจากโครงกระดูกของสัตว์โบราณที่เคยเป็นใหญ่ในอดีต มังกรนั้นเอง ตัวมันใหญ่เกือบเท่า ปราสาทรูปร่างหน้าเกรงขาม ไฮได้แต่คิดว่าศึกครั้งนี้เขาอาจจะไม่ชนะก็ได้ถึงแม้จะมีดาบในตำนานคู่กาย

จบตอนที่ 2